Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Η Αγέλαστη Πολιτεία της Αριστεράς


Μια φορά κι έναν καιρό… ήταν μια… αγέλαστη πολιτεία. Την «συγκροτούσαν» κάποιοι άνθρωποι, που είχαν βάψει τα πρόσωπα τους κόκκινα για να ξεχωρίζουν από τους άλλους. Οι άνθρωποι αυτοί συνδιαλέγονταν και οργάνωναν συσκέψεις, συντονιστικά και συνδιασκέψεις με σκοπό… να βάψουν όλοι οι άνθρωποι τα πρόσωπα τους κόκκινα. Μερικοί από αυτούς κατάφερναν να γλιστρούν ανάμεσα στους άλλους και ενίοτε να ηγούνται της καμπάνιας! Άλλοι αρκούνταν σε θέσεις… κόκκινων επαγγελματικών στελεχών καταφέρνοντας να κυκλοφορούν δεξιά κι αριστερά ανάμεσα σε κόκκινες βιβλιοπαρουσιάσεις, κόκκινα φεστιβάλ, κόκκινες εκδηλώσεις γενικώς. Α… και κατά καιρούς γκρίνιαζαν και μάλωναν μεταξύ τους για τον τρόπο με τον οποίο θα πείσουν όλους τους υπόλοιπους να βάψουν κόκκινα τα πρόσωπα τους. Κι ο καιρός περνούσε κι ο χειμώνας διαδέχονταν το φθινόπωρο κι η άνοιξη έδινε τη θέση της στο καλοκαίρι και… τίποτε δεν άλλαζε. Οι άνθρωποι δεν πείθονταν να βάψουν τα πρόσωπα τους κόκκινα. Και να σου πάλι συντονιστικά και συσκέψεις και συνδιασκέψεις και γκρίνια και κόκκινες εκδηλώσεις. Και ο καιρός κυλούσε ήσυχα για τους κατοίκους της αγέλαστης πολιτείας που τελικά δεν ποθούσαν παρά να κρατήσουν απλώς το ξεθωριασμένο κόκκινο χρώμα στα πρόσωπα τους και φυσικά… τις θεσούλες τους στην αγέλαστη πολιτεία.Το παραμύθι όμως έχει και άλλους πρωταγωνιστές… τους καλικάντζαρους, αυτά τα υποχθόνια, δύσμορφα πλάσματα που γούσταραν να πειράζουν τους ανθρώπους με τα βαμμένα κόκκινα πρόσωπα και να φέρνουν τα πάνω-κάτω. Στις αταξίες των καλικάντζαρων βοηθούσαν όσο μπορούσαν και άλλοι άνθρωποι, αυτοί που τα πρόσωπα τους ήταν κόκκινα από τη χαρά, την περηφάνια αλλά και την ντροπή. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έβαφαν τα πρόσωπα τους γιατί απλώς δεν το είχαν ανάγκη. Ήταν λίγοι βέβαια και πάντα δεν κατάφερναν να ζαλίσουν την αγέλαστη πολιτεία με τα μαντζούνια που έβραζαν οι καλικάντζαροι… Κατάφερναν όμως να ζούνε, να χαίρονται να λυπούνται, να νιώθουν. Κι όσο υπάρχουν αυτοί κι εμείς κι οι καλικάντζαροι η ζωή θα προχωράει!

(Εμπνευσμένο το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής από τη διασκευή του μουσικού παραμυθιού Βοτάνι-Βοτανάκι, που οι σύντροφοι, οι συντρόφισσες και το κίνημα δεν…κατάφερε να παρακολουθήσει γιατί απλώς δεν υπήρχε πολιτικό πλαίσιο).


E.M.

απο την Εποχη της Κυριακης 29-11-09


Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Θα χασω την επανασταση;οχι ρε πουστη μου


Μετα τον αναπαντεχο σοβαρο τραυματισμο μου ,θυσια στο βωμο της αισθητικης,ολο το ιατρικο επιτελειο των ''ασε ξερω'' εχει σκυψει πανω μου για να ειμαι ετοιμος για το μεγαλο ντερμπυ της επομενης Κυριακης,ανημερα του αη νικολα.Με μια ενδελεχη αυτοεξεταση,κατεληξα σε ''διαστρεμμα τριτου βαθμου στο μεταταρσιο''.Θα πηγαινα στο νοσοκομειο,αλλα φοβομουνα μη με καλεσουν σε καμμια παρτουζα και δε θα μπορουσα να ανταποκριθω.αλλα μολις γινω καλα θα παω



ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΞΑΠΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Τα stage της ζωής μας.

"Αγαπητή Tsaousaμε λένε Σοφία και είμαι παντρεμένη με τον Νίκο 5 χρόνια.Εδώ και καιρό, ο γάμος μας άρχισε να βάζει νερά σαν υπόγειο ψιλικατζίδικο.
Θα μου πεις, όχι που δεν θα΄βαζε, αλλά λέμε τώρα.
Καμιά φορά οι γάμοι πετυχαίνουν, κι έλεγα μήπως μου τύχαινε το λαχείο.
Τελικά μου΄τυχε ο λήγοντας, γιατί αυτό είναι ο μέσος άντρας που παντρεύεται η μέση γυναίκα: ο λήγοντας.
Ο λήγοντας ο δικός μου λοιπόν, εκτός που ικανοποιείται να δουλεύει σαν σκλάβος, έχει και κόλλημα με το ποδόσφαιρο.
Ένα πρόχειρο παράδειγμα: έχουμε φίλους στο σπίτι για φαγητό, αυτός όμως ξεχνιέται στη δουλειά κι έρχεται λίγο πριν φύγουν. Τους φοράει τα παλτά και πάει για ύπνο.
Άλλο: παίρνω εισιτήρια για συναυλία αλλά τη βλέπω μόνη μου στην είσοδο, γιατί περίμενα κι εκείνος ξέχασε να έρθει.
Όταν όμως έχει ποδόσφαιρο στην τηλεόραση δεν το ξεχνάει ποτέ, και γυρίζει σπίτι από νωρίς με μια αγκαλιά σουβλάκια και εικοσιπέντε μπύρες.
Επειδή δούλευα στα Stage και απολύθηκα, δεν με παίρνει να τον χωρίσω.
Εκτός αν μας πάρουν πίσω, αλλά και πάλι.
Μόνο αυτό το πρόβλημα έχουμε, η υπόλοιπη σχέση μας δουλεύει ρολόι.
'Ετσι νόμιζα δηλαδή.
Μέχρι που έκανα τη μοντερνιά να κλείσω ραντεβού σε σύμβουλο γάμου.
Τι τον ήθελα τον σύμβουλο, ο Έλληνας δεν είναι για τέτοια, τα ζευγάρια εδώ συνεννοούνται μια χαρά με τα μπινελίκια για το ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια, και με τη μούγκα στα σοβαρά θέματα.
Απέχουμε πολύ από τον πολιτισμό, και για να εξελιχθούμε ως άνθρωποι, θέλουμε μια αιωνιότητα και μια μέρα.
Μην κοιτάς που γεμίζει το Μέγαρο και τα γραφεία των ψυχολόγων.
Εδώ δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι γίνεται μέσα μας, και θα καταλάβουμε την τέχνη ή την ψυχανάλυση;
'Εκλεισα λοιπόν το ραντεβού με τον σύμβουλο γάμου, αλλά ο Νίκος μόλις του το είπα τσίνησε.
Προφανώς είναι χειρότερος από Έλληνας, αφού δεν ήθελε να πάμε ούτε για την ψευδαίσθηση του "ανήκουμε στη Δύση".
Φώναζε:
-Σοβαρολογείς; Να πάμε σε σύμβουλο γάμου για ένα ματς;
-Τριάντα ματς τον χρόνο, επί πέντε χρόνια που είμαστε μαζί, μας κάνουν 150 ματς. Επί 90 λεπτά το καθένα, μας κάνουν 13.500 λεπτά, δια 60, μας κάνουν 225 ώρες. Γι αυτές τις 225 χαμένες ώρες θα πάμε.
-Τις άλλες χιλιάδες ώρες που περάσαμε μαζί τις ξεχνάς;
-Ποιες; Άμα αθροίσουμε τις ώρες που δουλεύεις, τις ώρες που παίζεις μπάσκετ και τις ώρες που κοιμάσαι, είμαστε μείον. Πέντε χρόνια παντρεμένοι, δεν έχουμε ζήσει ποτέ μαζί.
-Και πρέπει να δώσουμε στον σύμβουλο 100 Ευρώ, για να μου πει να μη βλέπω ματς, και να ασχολούμαι με κάτι πιο δημιουργικό μαζί σου; Δεν πάω πουθενά, αυτό το ξέρω και μόνος μου.
-Αφού το ξέρεις γιατί δεν το κάνεις;
-Τι δημιουργικό να κάνω μαζί σου ρε Σοφία; Γλυπτική, ή ντουέτο για βιολί και πιάνο; Το μόνο δημιουργικό που μπορούμε να κάνουμε μαζί, είναι να πλύνεις εσύ τα παϊδάκια κι εγώ να τα ψήσω.
Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, γαμώ τα stage μου, γαμώ.
-Τόσο ρηχός είσαι λοιπόν;
-Κι η Λούτσα ρηχή είναι, αλλά είδες τι κόσμο μαζεύει.
-Θεέ μου, 5 χρόνια κάνω τα μπάνια μου στη Λούτσα!
Επειδή ως γνήσια μικροαστή σιχαίνομαι τη Λούτσα και τον Μπίθουλα, την επόμενη νταν επτά, ήμασταν στον σύμβουλο. Μας άρχισε τις ερωτήσεις με το καλησπέρα σας:
-Nίκο για πες μου, αν η Σοφία έφευγε ένα μεγάλο ταξίδι, τι θα ένιωθες;
-Τι θα έκανα θα σας πω. Θα έβαζα ένα τεράστιο video wall και θα έβλεπα ποδόσφαιρο μέρα-νύχτα.
-Τον ακούτε; Συναισθηματικά ψόφιος.
Ο σύμβουλος ψυχρός σαν πύθωνας, συνέχισε τις ερωτήσεις.
-Εσύ Σοφία, αν ο Νίκος έφευγε ένα μεγάλο ταξίδι, τι θα ένιωθες;
-Σιγά μη τον άφηνα να πάει ταξίδι μόνος του.
-Την ακούτε; Τσιμπούρι!
Βγήκα από το κολλάν μου.
-Έτσι ερμηνεύεις την ανάγκη μου να είμαστε μαζί;;
Ο Νίκος δεν απάντησε, και ο πύθωνας συνέχισε:
-Σοφία είσαι ερωτευμένη με τον Νίκο;
-Ε;...Είμαι.
-Εσύ Νίκο;
-Κι εγώ...κι εγώ είμαι ερωτευμένος μαζί της.
Ο πύθωνας πήρε φόρα:
-Τι σας κάνει να το πιστεύετε αυτό;
-Αν κοιτάξει άλλη γυναίκα θέλω να του βγάλω τα μάτια.
-Όταν ξετινάζει την πιστωτική, δεν της λέω τίποτα.
Εκεί ο πύθωνας μας δάγκωσε:
-Κι αυτό εσείς το λέτε έρωτα;
Εγώ κι ο Νίκος ξαφνικά, άκρα του τάφου στοργή.
Ο πύθωνας του πολιτισμού συνέχισε χωρίς ανάσα:
-Τώρα θέλω να μου πείτε κάτι άλλο. Σεξουαλικά πως πάτε;
-...Σοφία θα πεις εσύ, ή να πω εγώ;
-Πες εσύ, γιατί εγώ δεν βρίσκω λόγια.
Παίρνει ένα ύφος σαν να τον κόβει στο δεξί του ο καβάλος, και απαντάει:
-Σεξουαλικά είμαστε και ναι και όχι. Πότε μου λέει ναι, πότε της λέω όχι.
-Βοηθήματα χρησιμοποιείτε;
-Τι να τα κάνουμε τα βοηθήματα; Λίγος της πέφτω;
-Δεν ξέρω, η Σοφία θα μας το πει αυτό. Σοφία, σε ικανοποιεί απόλυτα ο Νίκος;
Τι να πω γαμώ τα stage μου γαμώ; Δεν περίμενα ότι μιά συζήτηση για το ποδόσφαιρο θα κατέληγε εκεί.
-Όταν λέτε με ικανοποιεί;…
-Για να απαντάς έτσι, μάλλον δεν σε ικανοποιεί.
-Κοιτάξτε, όχι, με ικανοποιεί.
Ο πύθωνας επέμενε:
-Σοφία πρόσεχε, αν εδώ που ήρθατε δεν πείτε την αλήθεια, δε θα μπορέσω να σας βοηθήσω.
-Τότε, δεν με ικανοποιεί.
Ο Νίκος έγινε Τούρκος, δηλαδή Μουσταφάς.
-Ώστε δεν σε ικανοποιώ!
Ο πύθωνας συνέχισε να σφίγγει:
-Πες μου εσύ τώρα Μουσταφά, η Σοφία σεξουαλικά, πληροί τις προσδοκίες σου;
-Ένα σας λέω: το αεροπλάνο Αθήνα-Θεσσαλονίκη, κάνει πιο πολλές στάσεις.
Σηκώθηκα έξαλλη και τον βούτηξα από τον γιακά.
-Γαμώ τα stage μου γαμώ, με πηδάς κάθε δυο μήνες και μιλάς;
-Ναι μωρή, κάθε δυο μήνες, γιατί είσαι κρύα σαν ψυγείο!
-Εγώ είμαι κρύα ρε κόκορα, που σε ένα λεπτό έχεις τελειώσει κι ανάβεις τσιγάρο;
-Ανάβω τσιγάρο για να ζεσταθώ!
-Ι ι ι ι ι ι ι !!!
Του πέταξα ένα αγαλματάκι του Φρόϊντ στο κεφάλι, αλλά πρόλαβε και τραβήχτηκε νομίζω.
Δεν είμαι σίγουρη, γιατί πήρα την τσάντα μου κι έφυγα.
Τη νύχτα έμεινα στη μάνα μου, και από το σπίτι της σου γράφω.
Είμαι σοκαρισμένη.
Stage η δουλειά, stage και ο γάμος;
Τι γίνεται, γαμώ τα stage μου, γαμώ;
Και γιατί θέλω να γυρίσω πίσω και στα δύο;
Στο ένα πήδημα το δίμηνο για πλήρη απασχόληση, και στα 500 Ευρώ το μήνα χωρίς ένσημα;
Θέλω τα φώτα σου Tsaousa.
Αν ήμουνα Γαλλίδα τι θα έκανα;
Φιλικά, Σοφία "


Απάντηση: Αν ήσουνα Γαλλίδα θα είχες ξεμπερδέψει κι απ΄τα δύο, σε ένα χρόνο.
Αλλά επειδή είσαι Ελληνίδα κάνεις τη μιζέρια επιθυμία.
Μη νομίζεις, κι εγώ τα ίδια σκατά είμαι.

http://itsaousa.blogspot.com/

Παγκόσμια απογοήτευση για τον Καπιταλισμό-Δημοσκόπηση του BBC στην 20η επέτειο του Τείχους του Βερολίνου



Το γκρέμισμα του Τείχους του Βερολίνου δεν είναι μια τεράστια νίκη του καπιταλισμού, όπως διαφαινόταν πριν είκοσι χρόνια. Τουλάχιστον σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει δημοσκόπηση του BBC World Service, τα ευρήματα της οποίας δείχνουν μια βαθειά απογοήτευση για τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό.
Κατά μέσο όρο μόλις το 11% στις 27 χώρες όπου έγινε η δημοσκόπηση πιστεύει ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί σωστά και ότι δεν χρειάζεται εποπτεία και παρέμβαση. Τα υψηλότερα ποσοστά των οπαδών του άκρατου καπιταλισμού εμφανίζονται στις ΗΠΑ (25%) και στο Πακιστάν (21%).
Η πιο δημοφιλής άποψη –σύμφωνα με την δημοσκόπηση της GlobeScan/PIPA για λογαριασμό του BBC– είναι ότι η ελεύθερη αγορά έχει σημαντικά προβλήματα τα οποία μπορούν να αντιμετωπισθούν μόνο μέσω ελέγχων και μεταρρυθμίσεων. Την άποψη αυτή υποστηρίζει το 51% των 29 χιλιάδων ανθρώπων που ρωτήθηκαν.
Το 23% πιστεύει ότι ο καπιταλισμός είναι ένα ελαττωματικό σύστημα που δεν μπορεί να επιδιορθωθεί και στην θέση του χρειάζεται ένα νέο οικονομικό σύστημα. Το 43% των Γάλλων, το 38% των Μεξικάνων, το 35% των Βραζιλιάνων και το 31% των Ουκρανών υιοθετούν αυτήν την άποψη.
Επιπλέον, η πλειοψηφία των πολιτών σε 15 από τις 27 χώρες θέλει μια πιο ενεργή κυβέρνηση που θα ελέγχει τους σημαντικούς τομείς της οικονομίας. Η άποψη αυτή είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στις πρώην Σοβιετικές χώρες όπως στην Ρωσία (77%) και Ουκρανία (75%) αλλά και στην Βραζιλία (64%), την Ινδονησία (65%) και την Γαλλία (57%).
Η δημοσκόπηση ρώτησε τους πολίτες εάν η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν θετικό γεγονός ή όχι. Αν και το 54% είπε ότι ήταν θετική, μόλις στις 15 από τις 27 χώρες η πλειοψηφία χαρακτήρισε θετική την κατάρρευση. Το 22% θεωρεί την εξέλιξη αυτή αρνητική, ενώ το 24% δεν είχε γνώμη.
Στις χώρες του πρώην Συμφώνου τη Βαρσοβίας, οι Ρώσοι (61%) και οι Ουκρανοί (54%) θεωρούν ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αρνητικό γεγονός. Αντίθετα, οι Πολωνοί (80%) και οι Τσέχοι (63%) την θεωρούν θετικό γεγονός.

"Οι Τράπεζες κάνουν την δουλειά του Θεού"

Μια ιδιότυπη και σίγουρα αμφιλεγόμενη θεωρία ανέπτυξε ο Λόιντ Μπλάνκφεϊν, διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs, που έγινε ιδιαίτερα γνωστή λόγω των παχυλών μπόνους.
«Τη δουλειά του Θεού κάνουν οι τράπεζες», όπως δηλώνει, αφού «βοηθάνε τις εταιρείες να αναπτύσσονται με το να τις βοηθάνε να διαθέτουν κεφάλαιο».
Η συλλογιστική του διευθύνοντος συμβούλου της Goldman Sachs είναι απλή: «όταν οι εταιρείες αναπτύσσονται δημιουργούν πλούτο. Αυτό επιτρέπει στους ανθρώπους να έχουν δουλειές οι οποίες δημιουργούν μεγαλύτερη ανάπτυξη και περισσότερο πλούτο».
Συνεπώς, καταλήγει ο Μπλάνκφεϊν «ο σκοπός μας είναι κοινωνικός».
Ο ίδιος πρόσθεσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Sunday Times, ότι «τα μεγάλα κέρδη και τα μπόνους των τραπεζών είναι σημάδι πως η παγκόσμια οικονομία ανακάμπτει».
Πάντως, ο Λόιντ Μπλάνκφεϊν καταλαβαίνει ότι οι πολίτες είναι οργισμένοι με τις ενέργειες των τραπεζιτών και δέχεται πως αν κόψει τις φλέβες του οι άνθρωποι θα χαρούν.

http://www.foreignpress-gr.com/

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Πόσο κοστίζει η ζωή του εργάτη;

«Οι ζωές επτά εργατών, που πρόπερσι κάηκαν ζωντανοί στη χαλυβουργία της ΤhyssenGroup στο Τορίνο, αποζημιώθηκαν συνολικά με 13 εκατομμύρια ευρώ (...)
"Τα λεφτά δεν πρόκειται να φέρουν πίσω τον γιο μου", ψιθύριζε η μάνα του Ρομπέρτο Σκόλα, 32 ετών, εργάτη στη γερμανική εταιρεία που σήμερα ετοιμάζεται να απολύσει 20.000 εργαζομένους από τα εργοστάσιά της σε όλο τον κόσμο.
Πόσο άραγε αξίζει η ζωή αυτών των ανθρώπων, ζώντων και νεκρών;
Πόσο αξίζει η ανθρώπινη ζωή;
Αξίζει άραγε όσο ένα επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης; Οσο ένα επίδομα ανεργίας; Οσο μια αποζημίωση που μετρούν στην παλάμη της μάνας ενός εργάτη που άφησε την τελευταία του πνοή στις σκαλωσιές;»

(ο Ρ. Βρανάς στα ΝΕΑ).

Γιατί οι άνδρες δεν δίνουν συμβουλές στις στήλες των περιοδικών..

Μία απορία που πάντα είχα, και ίσως όχι μόνο εγω.. λύνεται με το παρακάτω κείμενο

Ερώτηση αναγνώστριας:Αγαπητέ Γιώργο,
Ελπίζω να μπορείς να με βοηθήσεις! Τις προάλλες, έφυγα για τη δουλειά μου αφήνοντας τον σύζυγό μου στο σπίτι να βλέπει τηλεόραση όπως συνήθως. Δεν είχα απομακρυνθεί πάνω από 500 μέτρα όταν το αυτοκίνητο άρχισε να κάνει διακοπές και έσβησε. Το πάρκαρα στην άκρη και πήγα με τα πόδια πίσω στο σπίτι για να ζητήσω βοήθεια από τον σύζυγό μου.
Όταν μπήκα στο σπίτι δεν πίστευα στα μάτια μου! Τον βρήκα στην κρεβατοκάμαρά μας με την κόρη των γειτόνων μας. Εγώ είμαι 52, ο σύζυγός μου 54 και η κόρη των γειτόνων μας 22. Είμαστε χρόνια παντρεμένοι. Όταν άρχισα να τον ρωτάω, μου αποκάλυψε ότι έχει σχέση μαζί της τους τελευταίους 6 μήνες. Του είπα να διακόψει αλλιώς θα έφευγα.
Είναι άνεργος τους τελευταίους 6 μήνες και νιώθει άχρηστος και θλιμμένος. Τον αγαπώ πάρα πολύ, αλλά από τη μέρα που του έθεσα το τελεσίγραφο γίνεται όλο και πιο απόμακρος. Δε θέλει να πάει σε σύμβουλο γάμου και φοβάμαι ότι δεν αντέχω άλλο αυτή τη κατάσταση.
Μπορείς να με βοηθήσεις?
Μαρία

Απάντηση:Αγαπητή Μαρία,
Όταν ένα αυτοκίνητο κάνει διακοπές και σβήνει μετά από τόσο μικρή απόσταση, αυτό μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους. Ξεκίνα ελέγχοντας αν υπάρχουν σκουπίδια στο σωληνάκι του καυσίμου. Αν είναι καθαρό, έλεγξε την πολλαπλή εισαγωγής και επίσης τα καλώδια της γείωσης.Αν τίποτε από αυτά δε σου λύνει το πρόβλημα, τότε μπορεί να είναι ελαττωματική η αντλία βενζίνης, δημιουργώντας χαμηλή παροχή πίεσης στα μπεκ ψεκασμού.
Ελπίζω να σε βοήθησα
Γιώργος

http://allostyle.blogspot.com/

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Παίχτες και Φίλοι της Προοδευτικής Τούμπας ενάντια στο φασισμό και τη βλακεία


Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν στον πρώτο αγώνα της Προοδευτικής Τούμπας στο γήπεδο του Aγ.Παύλου. Ήταν ένας αγώνας όπου όλα κυλούσαν φυσιολογικά μέχρι το 87’. Η δύο ομάδες έπαιζαν όμορφο ποδόσφαιρο, ο αγώνας είχε μέχρι εκείνο το λεπτό ένταση και πάθος, ενώ στην κερκίδα είχε στηθεί από νωρίς ένα απίστευτο πάρτυ παρόλο που ο κόσμος δεν ξεπερνούσε τα 200 άτομα, αριθμός μικρός για τα δεδομένα και την εμβέλεια της ομαδάρας μας.
Ήταν λοιπόν το 87’ λεπτό όταν αποδείχτηκε για ακόμη μία φορά ότι η βλακεία είναι ανίκητη. Ο παίχτης της Δόξας Aγ.Φανουρίου με το νούμερο 2 στην πλάτη αποφάσισε να γίνει το πρόσωπο του αγώνα. Αφού είδε ότι είναι ανίκανος να το κάνει με το ποδοσφαιρικό του ταλέντο, ορμώμενος (?) από τις πολιτικές του πεποιθήσεις ήρθε μπροστά στον κόσμο της Προοδευτικής και χαιρέτησε ναζιστικά επανειλημμένως. Όπως ήταν λογικό ο κόσμος αντέδρασε. Πολλών ειδών αντικείμενα άρχιζαν να εκσφενδονίζονται εντός του αγωνιστικού χώρου με ξεκάθαρο στόχο το νούμερο 2. Προφανώς και η αντίδραση δεν ήταν η πλέον κατάλληλη, καθώς με αυτό τον τρόπο μπορούσε να χτυπήσει και κάποιος άλλος παίχτης ή διαιτητής. Η ενδεδειγμένη και πιο αξιοπρεπής απάντηση θα ήταν να τον πλησιάσει και να του πει 2 λόγια (…) κάποιος συμπαίχτης του, κάποιος παίχτης της Προοδευτικής, κάποιος οπαδός ή φίλαθλος από την κερκίδα, ο επόπτης γραμμών ή εντέλει ο ρέφερι ο ίδιος. Λυπούμαστε πραγματικά για το γεγονός ότι πετάχτηκαν αντικείμενα μέσα στον αγωνιστικό χώρο και δεν έγινε το αυτονόητο(…). Αυτό όμως απέχει από το να καταδικάσουμε αυτούς που ‘θόλωσαν’ και αντέδρασαν στην πρόκληση, έστω με λανθασμένο τρόπο.
Είναι φυσιολογικό και δεν πρόκειται κανείς να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή που λαμβάνει χώρα το περιστατικό αν το νούμερο 2 είναι απλά βλάκας, συνειδητοποιημένος ακροδεξιός ή αν έχει ψυχολογικά προβλήματα. Το γεγονός και μόνο ότι αντιδράει στο αντιμπατσικό-αντιφασιστικό κλίμα της κερκίδας αναπαράγοντας φασιστικές αντιλήψεις είναι αρκετό για να δεχτεί την οργή και το μένος κάθε λογικού ανθρώπου που θέλει να ξεμπερδεύει με φαντάσματα του παρελθόντος. Και εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι εάν νομίζουν κάποιοι ότι “βρήκαν το κουμπί μας” και επαναλάβουν παρόμοιες χειρονομίες, τους προκαλούμε να δοκιμάσουν την τύχη τους. Γιατί ούτε η αφαίρεση βαθμών, ούτε η τιμωρία ποδοσφαιριστών, ούτε ακόμη και η χειρότερη τιμωρία που κάνει τα προηγούμενα να μοιάζουν πταίσματα, δε μπορεί να μας αποτρέψει από το να επιτεθούμε σε κάθε μορφή ρατσισμού-φασισμού και να απαντήσουμε στις προκλήσεις. Εδώ βέβαια αξίζει να αναρωτηθούμε αν την χειρονομία αυτή θα την έκανε στην περίπτωση που τον έβλεπαν παίχτες δίπλα του, ή αν ήταν η κερκίδα στα 2 μέτρα από τον αγωνιστικό χώρο. Ρητορικό το ερώτημα.
Το τι θα συμβεί στη συνέχεια καθώς και η απάντηση που θα λάβει το νούμερο 2 είναι κάτι που αφορά σκεπτόμενα πολιτικά υποκείμενα είτε αυτά είναι φίλαθλοι, οπαδοί, συμπαίχτες, προπονητές ή οτιδήποτε άλλο και θα προτιμούσαμε να μην επεκταθούμε. Αυτό όμως που θα μας ευχαριστούσε περισσότερο είναι να απομονωθεί από την ομάδα του, το ποδόσφαιρο γενικότερα και από κάθε άλλη πτυχή της κοινωνίας μπας και βάλει το μυαλό του να λειτουργήσει και αναθεωρήσει τις αηδίες που πιστεύει (?) και αναπαράγει. Αυτό δε θέλουμε να γίνει από θεσμικούς παράγοντες (επο, επσμ ή αλλά λαμόγια), αν και η fifa ακόμη έχει δώσει απαντήσεις σε τέτοιου είδους συμπεριφορές και ιδεολογίες, αλλά από τον ίδιο τον κύκλο του.
Κλείνοντας να δηλώσουμε το αυτονόητο (όσο αυτονόητο μπορεί να είναι αυτό στον ελλαδικό χώρο) ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με οπαδούς, φίλους και ποδοσφαιριστές άλλων ομάδων. Ο εχθρός είναι αλλού, όχι στην διπλανή κερκίδα. Το αποδείξαμε με τον καλύτερο τρόπο στα 87 λεπτά που παίχτηκε μπάλα καθώς δεν ασχοληθήκαμε με αντίπαλους παίχτες ή διαιτητές και θα συνεχίσουμε να το αποδεικνύουμε και στη συνέχεια. Τραγουδώντας για την Προο ενάντια στο ρατσισμό.

ΥΓ: Στέλνουμε τους χαιρετισμούς μας στους Χαμαιλέοντες και στους υπόλοιπους φίλους της ‘Πράσινης Θύελλας ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ’ που βρεθήκαμε ακόμη μια φορά μαζί. Εις το επαινηδείν, στα “τσιμέντα” και φυσικά στο δρόμο …

Παίχτες και Φίλοι της Προοδευτικής Τούμπας ενάντια στο φασισμό και τη βλακεία.